Świat Zofii

 - Tfu, mama zobacz, wyplułam tego z młotem! Tfu, a teraz tę wieżę wiertniczą! - woła Zosia.

Co robi? Myje zęby. Wszystkie wyjaśnienia znajdziecie w odcinku "Było sobie życie" pt. Kubki smakowe i zęby :)

Dziś pierwszy raz w życiu Zosia była w prawdziwym teatrze. W jej przedszkolu było już co prawda jedno przedstawienie, ale podobno okazało się niewypałem. Gdy Zośka była młodsza, a ja bardziej wolna czasowo, to zazwyczaj albo nie miałam kasy, albo trudno było mi wstrzelić się na oblegane spektakle dla najmłodszych dzieci. Wczoraj, przy okazji zwiedzania wystawy fotografii, przejrzałam repertuar Teatru Animacji, a dziś o 11 już tam byłyśmy.

Cała wyprawa zaczęła się od człapania na przystanek autobusowy. Właściwie to ja człapałam, a Zośka bardzo żwawo i dzielnie poruszała nóżkami prawie biegnąc, bo wydawało się, że już już się spóźnimy. Ostatecznie to autobus się spóźnił, a my czekałyśmy na przystanku dobre 15 minut.

W holu Teatru wielkie postacie i ciemności. Twarze postaci podświetlone groźnie, niektóre wyglądały naprawdę przerażająco. Obawiałam się, że samo to wejście przestraszy i zniechęci Zośkę, ale dzielnie szła ze mną dalej.

Sala teatru przestronna z wygodnymi miękkimi ławami, które pamiętam jeszcze z czasów, gdy sama jako dziecko oglądałam tu słynną sztukę o trzech małych świnkach (słynną w naszej rodzinie z tego powodu, że przez dłuuugi czas po tym przestawieniu moi rodzice sypiali z trójką przestraszonych dzieci czyli moimi siostrami i ze mną).

Początek Szałaputek był dość hardokorowy i czułam, że Zosia przytula się do mnie mocno i sztywnieje, ale później było już coraz lepiej. Pomagała w tym gromada starszych, oblatanych teatralnie dzieci, która prowadziła odważnie dialog z aktorami.

Niemal tak atrakcyjna jak sam spektakl okazała się przerwa i teatralna kawiarenka, w której można było kupić różne słodkości, między innymi target Zosi: lizaki truskawkowe.

Zośka niesamowicie wiernie zapamiętała przedstawienie i całą wyprawę, na dodatek potrafiła to przekazać słowami - mogłam to usłyszeć, ponieważ po powrocie do domu opowiedziała wszystko Wojtkowi. Nie wiem, co zadziałało tak magicznie - magia teatru i siła wrażeń, czy też obecność moja i mojej koleżanki. Trochę komentowałyśmy spektakl w tracie, trochę rozmawiałyśmy o nim w trakcie przerwy i po zakończeniu. Również w autobusie Zosia dopytywała o niektóre sceny, miała więc okazję sobie wszystko utrwalić. Jednak były też detale, o których nie rozmawiałyśmy, a które także zapamiętała i wspominała.

Podsumowując: pod koniec czerwca grają kolejną sztukę dla najmłodszych i jak tylko Junior pozwoli, to obejrzymy!

 - Gdzie ja położyłam moje gumki do włosów? - zastanawiam się na głos krążąc po domu.

 - Trzeba było je pilnować - poucza mnie Zosia.

Marzę o tym, żeby mi się uruchomił ten słynny syndrom wicia gniazda. Kompletnie nie mam ochoty na przygotowania do pojawienia się w domu nowego członka rodziny. Rany Julek, najchętniej kładłabym go spać w wanience (którą wynieśliśmy nota bene do piwnicy).

Po wczorajszym przemeblowaniu sprzątałam i układałam dziś cały niemal dzień, ale zapału przy tym za grosz. Ach, jak przypomnę sobie to pucowanie, układanie, kupowanie sprzętów dla Zosi - totalny odlot. Wszystko stało gotowe przeszło miesiąc przed porodem i czekało na użytkowniczkę. Oj, boję się nieco, że nasza niefrasobliwość skończy się kociokwikiem, gdy zacznie się poród:)

Chyba niemal w tym samym czasie u Zosi stał się ostatecznie wklęsły, co u mnie wystający :)

Zbliżają się trzecie urodziny Zosi i coraz częściej myślę w tym kontekście w kategoriach podsumowania pewnego  odcinka czasu. Nie mogę uwierzyć, że to JUŻ trzy lata.

Mimo ostatnich awantur i dzikich kłótni jest coś, co niezwykle cenię w mojej córeczce: poszanowanie  i zainteresowanie dla świata ożywionego. Nie na darmo w końcu mamy w domu dwa akwaria i kota:)

Żaden żuczek ani dżdżownica na spacerze nie zostaną przez Zosię przeoczone. Natychmiast go wypatrzy,  a jeśli akurat to stworzenie przecina Zosi drogę, moja córeczka staje jak najszerzej, żeby przypadkiem nie rozdeptać tego stwora. Zdeptane, martwe owady spotykane na spacerach napawają ją smutkiem. Ostatnio, gdy po serii umarlaków (biedronka, pszczoła i coś tam jeszcze) napotkałyśmy trzy dziarsko brykające żuki, Zośka wesoło wykrzykiwała:

 - zobacz, mamo, ten żyje! I ten też żyje! Ruszają się!

Dziś wieczorem w pokoju Zosi podczas wieczornego czytania latała tycia muszka, która ciągle siadała mi na dłoni. W obawie, że będzie przeszkadzać Zośce w zasypianiu po prostu przydusiłam ją i spłukałam w łazience. Gdy wróciłam z łazienki, Zosia zapytała:

 - mamo, co zrobiłaś z muchą?

 - Wyniosłam ją do łazienki i spłukałam do umywalki - odpowiedziałam zgodnie z prawdą po chwili zastanowienia.

 - Tak myślałam, bo słyszałam szum wody - odparła ponuro Zosia, zaskakując mnie powagą i formą swojej odpowiedzi. - Nie chciałam, żebyś ją spłukiwała, mamo - dodała równie poważnie i smutno.

 - Przepraszam, Myszko - naprawdę było mi przykro, z drugiej strony myślałam sobie, że zrobiłabym to samo z każdym komarem i innym irytująco-kłującym owadem. - Gdyby to była biedronka, pająk albo motyl, to bym je wzięła na kartkę papieru albo w dłonie i wyniosła na balkon - zapewniłam ją.

 - Franiu, nie kop w piaskownicy rączką, bo w piasku mogą być szkła albo ostre kamienie. Do kopania masz łopatkę, po to ją przynieśliśmy.

 - Mamo, popatrz, jaka piękna łąka pełna kwiatów! - wykrzykuje nagle Zosia z ogromnym i szczerym zachwytem w głosie.

A ja widzę łysawy trawnik pod odrapaną kamienicą upstrzony gdzieniegdzie psimi kupami pełen żółtych mleczy.

I zazdroszczę nieco Zosi, że dla niej to taka piękna łąka.

Kwaśliwe jest lekarstwo. Kwaślliwy bywa sok malinowy, chleb i gruszka. Także kotlet. Bo kwaśliwy to nie znaczy kwaśny, gdyby ktoś tak przez chwilę pomyślał. Kwaśliwy oznacza niesmaczny. Fuj, bleee...kwaśliwy

Jedno z wielu chyba. Zaobserwowane przeze mnie już "za Zosi". Im bardziej zaawansowana ciąża, tym trudniej podnosić upadające przedmioty. Jednocześnie, im bardziej zaawansowana ciąża, tym częściej coś upada.

Akcent optymistyczny (lekarz zalecił optymizm, więc się stosuję, jak mawia mój ulubiony radiowy bohater): utrzymywanie w gotowości kondycji przed porodem. W końcu nie każdy ma w zapleczu ruchliwą trzylatkę:)